دنیا تنها در هفت شبانه روزپا گرفت.... 

آنگاه که چشمان معصوم دختران جنوب....

در ذهن خدا...

وازه ی لطیف بیش نبود. 

آنگاه که در سرسرای سرو آسای الهی ...

تمام فرضیه ها به آب و گل ختم میشد.

آنگاه که ابلیس...

سر به طغیان نهاد و کهکشان از پی کهکشان...

درپی آن مرموز موجود نوپا خود را به حیات خلوت زمین رسانید..

و بدینسان خداوندگار هستی تاریخ ساز شد...

تا متصل گرداند...

تیرانوزوروس رکس را ...

به سنت آگوستینو پولیس.

تا اربابها از خواب گران سر بر دارند...

و بیفزایند دخترکان رعیتهاشان را

به خوان همیشه رنگین خویش.

تا در اوج مستی و شعر...

از خمیر مایه ی خم الهی ...

غم ناب تیره روزی ما نیز برون تراود و

در نه ماه پدیدار آورد...

مردمان چشمان بانوی شرجی ومهررا...

تا او نیزچون خدا تاریخ ساز شود...

و روایت دیگرگونه ساختن را بیاموزد.

و مهدی نامی را...

از دهان کرور کرورسالهای طاعون و سکوت...

باز پس گرفته و فرضیه سست آب و گل را ...

به تئوری سخت آدمیت باز رساند.

تا دنیایی بداند ...

و خردمندانه دریابد...

که کدامیک ماندگارتر خواهد بود؟

هفت روز هیاهو و تا قیامت سکوت...

یا..

       نه ماه سکوت و تا قیامت آشوب .