سر بر سینه ام می نهم...

 از دور دست های دور...

 طپش طبالان سپاه سعد هزار توی تنم را می لرزاند...

حسین خیمه ها را برپا می سازد ...

بر کرانه ی دجله ی خونین دلم.

شمر بی پروا دالان رگهایم را ...

بالا وپایین می کند...

و پیکره ام را در بند می کشاند...

واز سلولهایم برای دنیا ...

بیعتی ابدی می ستاند...

تا سپاه سیاهی را  محیط سازد...

بر دل خونین هزارساله ام .

لبان دلم ترک برداشت و

سر به آسمان نهادفریاد کودکان خیمه ها...

تا در این چند روز بیهودگی...

یتیمان را راهی خیابان ها ساخته...

بر گونه ی خدا سیلی نواخته...

وبا دستانی سیاه به نوازش زنان بیگانه در آمده..

تا بدنبال ملک ری...

که لقمه نانی می خوانندش...

از بام تا شام...

افسرده بر دنیا تاخته...

و گوشواره برگوش دخترکان خردسال همسایه دریده.

حال من مانده ام...

با بانویی که هماره بر بلندای زخمی ذهنم...

خطبه می خواند....

و سرخپوشی که همچنان بی پروا در رگهایم  می تازد...

ودستانی متضاد...

یکی بر سینه ی دنیا ...رخت آویخته...

وان یکی بر سینه ام سخت کوفته...